"Feminizm i jego reinterpretacja to ważne punkty odniesienia dla Bożeny Keff, podobnie jak wszelkie formy opresji i wykluczenia, co wpisuje "Utwór..." w nurt literatury zaangażowanej. Lecz jednocześnie jest to literatura osobista, wypływająca z prywatnego doświadczenia, dzięki czemu nie ma w niej ideologicznego zacięcia, jest za to przenikliwa szczerość."

Mam na myśli Hypatię, która jest bohaterką filmu Agora, tą hollywoodzką Hypatię, lecz choć hollywoodzką, to nie do pogardzenia. Co do mnie to dostałam od tego filmu to, czego chciałam – namiętności, aurę, koloryt świata który właśnie zmieniał swoją duszę. Oczywiście, że się to nie stało nagle, ale jednak wtedy, kiedy świat starożytny stał się światem chrześcijańskim, to było to nagle dla tych, którzy do tego nowego świata nie należeli.

Czy da się połączyć w jednym tekście wycinki z prozy, dajmy na to, Kornhausera i Krajewskiego, doprawić je jowialnymi kawałkami ze Shutego lub Masłowskiej i - otrzymawszy błogosławieństwo rektora i ministra kultury - wydać całość pod własnym nazwiskiem? Da się. Udowadnia to wydana właśnie po cieplejszej stronie globu antologia remiksów literackich Through the Clocks Working.

"Feminizm i jego reinterpretacja to ważne punkty odniesienia dla Bożeny Keff, podobnie jak wszelkie formy opresji i wykluczenia, co wpisuje "Utwór..." w nurt literatury zaangażowanej. Lecz jednocześnie jest to literatura osobista, wypływająca z prywatnego doświadczenia, dzięki czemu nie ma w niej ideologicznego zacięcia, jest za to przenikliwa szczerość."

"Książka Göritza intryguje nie dlatego, że zabiera głos w imieniu zwierząt, ale z tego powodu, że opowieść ta wcale nie staje po niczyjej stronie. Czytelnik zatem, obserwując i słysząc ptaki, ma świadomość, że śmierć dzieje się tam w imię zwycięstwa humanizmu - to człowiek ma przecież wymyślić coś nowego, ma znowu przechytrzyć cywilizację i ma pokonać przyrodę. Bez zastanawiania się nad kosztami."

"Imponujące studium Agambena, uwodzi rozmachem filozoficzno - genealogicznej analizy i delikatnie utopijnej wizji postpolitycznej wspólnoty złożonej z "absolutnych pojedynczości". Jednak wnikliwości przeprowadzonych badań wydaje się tu towarzyszyć niemal wprost do niej proporcjonalna zawiłość i pojęciowa niejednoznaczność poczynionych ustaleń."

""Cockring" to opowieść o trzech dżentelmenach, którzy spostrzegli, że świat przestał się nimi interesować zbyt wcześnie. Nie ma co udawać, każdy myślący facet się tego boi. W sfeminizowanym świecie, w którym dzieworództwo przestało być już tylko bajką Machulskiego, stanęliśmy przed całkiem nowym zagrożeniem - kobietokracją."

"Tłumaczenie zajęło mi rok czasu, ale nie robiłem tego konsekwentnie. To dzięki iPhonowi w ogóle podjąłem wyzwanie, gdyż pozwolił mi na pracę w chwilach, w których najczęściej się nie pracuje, a które nie są jednocześnie czasem wolnym. Tłumaczyłem gdzie tylko się dało - na przystankach, w autobusach, w przerwach na lunch."

"Byli tam polscy oficerowie i jeden z nich mówi do nas, do Polaków: „zbiórka byłych wojskowych, generał naczelny, wódz Rydz-Śmigły nie odwołał jeszcze mobilizacji. Będziemy ćwiczyć”. Chcieli zrobić wojskowe ćwiczenia. To ja powiedziałem, że może się zajmę upiększaniem jakiegoś klombu, bo ćwiczeń wojskowych nie wytrzymam bez śmiechu."

Mam na myśli Hypatię, która jest bohaterką filmu Agora, tą hollywoodzką Hypatię, lecz choć hollywoodzką, to nie do pogardzenia. Co do mnie to dostałam od tego filmu to, czego chciałam – namiętności, aurę, koloryt świata który właśnie zmieniał swoją duszę. Oczywiście, że się to nie stało nagle, ale jednak wtedy, kiedy świat starożytny stał się światem chrześcijańskim, to było to nagle dla tych, którzy do tego nowego świata nie należeli.

Czy da się połączyć w jednym tekście wycinki z prozy, dajmy na to, Kornhausera i Krajewskiego, doprawić je jowialnymi kawałkami ze Shutego lub Masłowskiej i - otrzymawszy błogosławieństwo rektora i ministra kultury - wydać całość pod własnym nazwiskiem? Da się. Udowadnia to wydana właśnie po cieplejszej stronie globu antologia remiksów literackich Through the Clocks Working.

W naszych ostatnich rozważaniach dospacerowaliśmy do miejsca, gdzie uprzednio skończywszy - czegokolwiek bym teraz na wstępie nie ujął, ujmie mnie bardziej aniżeli śmiałość z jaką zwykło się otwierać zdanie. Niestety - zarówno "zwykło" jak i "nawykło" są bezbronne wobec choroby, a ta właśnie jęła organizować przestrzeń dookoła mnie.

Jego pokój znajdował się na pierwszym piętrze, jak wszystkie sypialnie. Rano zostawił okno otwarte. Mimo to wewnątrz panował zaduch. Chłopiec przebrał się. Szkolne ubranie było przepocone, na spodniach ciągle miał piach i źdźbła trawy, na prawym kolanie dżinsy były lekko rozdarte. Wyjrzał przez okno.

Piwnica narożna, podłużna i mroczna. Szara jaskiniowa poświata to zasługa dwu niskich, zabrudzonych szyb u stropu. Ściany osłania konstrukcja z surowych tarcic. Lokator, władający tą ciupą, od lat ją porzucił. Lastryko podłogi pokrywa gruby dywan kurzu. Ani śladu na nim stóp. W półmroku majaczy, tarasując drzwi, osobliwy kształt.

XVIIIwieczni piraci i korsarze stworzyli „sieć informacyjną”, która objęła całą kulę ziemską; była prymitywna, służyła wyłącznie ciemnym interesom, a jednak funkcjonowała, że aż miło. Obsługiwała rozproszone, mocno oddalone od siebie wyspykryjówki, gdzie statki mogły zaopatrywać się w wodę i prowiant i gdzie wymieniano łupy na towary luksusowe oraz artykuły pierwszej potrzeby.

Jego pokój znajdował się na pierwszym piętrze, jak wszystkie sypialnie. Rano zostawił okno otwarte. Mimo to wewnątrz panował zaduch. Chłopiec przebrał się. Szkolne ubranie było przepocone, na spodniach ciągle miał piach i źdźbła trawy, na prawym kolanie dżinsy były lekko rozdarte. Wyjrzał przez okno.

Piwnica narożna, podłużna i mroczna. Szara jaskiniowa poświata to zasługa dwu niskich, zabrudzonych szyb u stropu. Ściany osłania konstrukcja z surowych tarcic. Lokator, władający tą ciupą, od lat ją porzucił. Lastryko podłogi pokrywa gruby dywan kurzu. Ani śladu na nim stóp. W półmroku majaczy, tarasując drzwi, osobliwy kształt.

XVIIIwieczni piraci i korsarze stworzyli „sieć informacyjną”, która objęła całą kulę ziemską; była prymitywna, służyła wyłącznie ciemnym interesom, a jednak funkcjonowała, że aż miło. Obsługiwała rozproszone, mocno oddalone od siebie wyspykryjówki, gdzie statki mogły zaopatrywać się w wodę i prowiant i gdzie wymieniano łupy na towary luksusowe oraz artykuły pierwszej potrzeby.

"Najbardziej widocznym rysem poezji Macierzyńskiego , nieomal jej znakiem rozpoznawczym, jest anarchistyczny humor, graniczący ze stylizowaną błazenadą, upodobanie do karykatury i makabreski, żonglowanie elementami skatologicznymi i obscenami."

Jerzy Jarniewicz

Publikujący w "Kryzysie" autorzy są wrażliwi na dyskursy polityczne, podejrzliwi wobec języków władzy w ich rozmaitych formach i społecznych emanacjach. Wiersze tych poetów, będące najbardziej wyrazistą spośród nowych propozycji lirycznych ostatnich lat, są efektem zderzenia tego, co poetyckie, z tym, co społeczne.

Publikujący w "Kryzysie" autorzy są wrażliwi na dyskursy polityczne, podejrzliwi wobec języków władzy w ich rozmaitych formach i społecznych emanacjach. Wiersze tych poetów, będące najbardziej wyrazistą spośród nowych propozycji lirycznych ostatnich lat, są efektem zderzenia tego, co poetyckie, z tym, co społeczne.

Publikujący w "Kryzysie" autorzy są wrażliwi na dyskursy polityczne, podejrzliwi wobec języków władzy w ich rozmaitych formach i społecznych emanacjach. Wiersze tych poetów, będące najbardziej wyrazistą spośród nowych propozycji lirycznych ostatnich lat, są efektem zderzenia tego, co poetyckie, z tym, co społeczne.