Dropie

Natalka Suszczyńska / Książka /

W Polsce, w której wysokie czynsze, niskopłatna posada w bankomacie, gadające ptaki, uchodźcy z krajów Beneluksu oraz psy upijające się w tawernach są na porządku dziennym, dziewczyna o refleksyjnej naturze mierzy się z wejściem w dorosłość.

Napitki & Literatura.  Antologia opowiadań holenderskich i flamandzkich

Napitki & Literatura / Książka

W Polsce Holandia kojarzy się zwykle z marihuaną, tulipanami i wiatrakami, czasem jeszcze z siedemnastowiecznym malarstwem. Natomiast Flandria – może z diamentami, koronkami, piwem czy czekoladkami, choć pewnie najczęściej stapia się w jedno z Holandią. Antologia opowiadań niderlandzkich z XX…

Gigusie

Gigusie / Książka

Jakub Michalczenia ma znakomity zmysł obserwacji, co dla prozaika realisty jest ogromnie istotne. Świat, który opisuje, jest prawdziwy i wiarygodny, czytelnik nie ma wątpliwości, że to wszystko prawda, że tacy ludzie istnieją i takie jest ich życie.Kazimierz Orłoś  To nie…

Model i metafora. Komunikacja wizualna w humanistyce

Model i metafora / Książka

Wykresy, schematy i diagramy nie są wyłącznie ilustracjami. Jak dowodzi Model i metafora, można je dziś uznać za niezbędne narzędzia ułatwiające tworzenie współczesnej humanistyki. Wykorzystując jednocześnie teksty i obrazy, książka w zwięzły sposób przedstawia szereg zagadnień istotnych dla każdego historyka, socjologa czy badacza literatury.…

Dziwka

Dziwka / Książka

Weronika pada ofiarą zbrodni ze szczególnym okrucieństwem. Jej przyjaciółka Mery wraca do znienawidzonego rodzinnego miasta, by znaleźć mordercę. Jednak gdy słowo "ofiara" przeplata się z "dziwka" łatwo zgubić  właściwy trop. *** Śmierć Weroniki jest przedwczesna, tragiczna i wielce zagadkowa. Prywatne…

Wychodzimy z ukrycia

Wychodzimy z ukrycia / Książka

Książka Wychodzimy z ukrycia jest kierowana do lesbijek, gejów, biseksualnych i transpłciowych+, jak również innych zainteresowanych, w miejscach, gdzie świadomość tego, jakie znaczenie ma ujawnianie się, jeszcze nie istnieje lub wymaga pogłębienia. Czytelniczki i czytelnicy, dla których temat jest nowy,…

Turysta polski w ZSRR

Turysta polski w ZSRR / Książka

Jeśli pół życia się zmyśliło, a resztę przegapiło, to można zawrócić do ostatniego wyraźnego obrazu w pamięci i od niego zacząć jeszcze raz. Nawet jeśli tym obrazem jest Związek Radziecki. Po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego trafiłem na przewodnik po ZSRR,…

Elementarz Polski dla Polaka i Polki z Polski

Elementarz Polski dla Polaka i Polki z Polski / Książka

Polskę trudno jest zrozumieć. A co dopiero wytłumaczyć na obrazkach. Bolesław Chromry podjął się heroicznej próby narysowania i opisania najważniejszego kraju na świecie. Elementarz to encyklopedia wiedzy, którą niby wszyscy posiadamy, ale próbujemy o niej zapomnieć i zamieść pod dywan.…

Psy ras drobnych

Psy ras drobnych / Książka

Bohaterka: pacjentka (lat 28) depresyjna, bezczynna, zalegająca w łóżku, wycofana z relacji towarzyskich, przyjęta do szpitala psychiatrycznego z powodu pogarszania się stanu psychicznego i nadużywania leków. Cechuje ją postępująca apatia, spadek energii z zaleganiem w łóżku, utrata zainteresowań, gorsze skupienie…

Cierpienia młodej Hany

Katja Gorečan / Książka

Bohaterka tomu, Hana, ma około dwudziestu lat, obgryza paznokcie, pali papierosy, maluje obrazy, lubi spacerować po lesie i pisze poezję. W śmiałych konfesyjnych wierszach podmiotka opowiada o uniwersalnych dziewczyńskich doświadczeniach – przeżywaniu swojej cielesności w oczach własnych i cudzych, miesiączce,…

Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2013 JoomlaWorks Ltd.

Lechu Kaczyński, wstaw się za nami grzesznemi

Ziemowit Szczerek

– Nu, Russkije wam prezidienta ubiły – powiedział Zurab, taksówkarz. Miałem wrażenie, że każdy taryfiarz w Tbilisi musi mieć ma na imię Zurab. I to nie dlatego, że każdy, którego spotykałem miał na imię Zurab. Ten był moim pierwszym, bo dopierośmy wylądowali z Kickim na ziemi gruzińskiej szczęśliwie.

I teraz pędziliśmy do miasta aleją Lecha Kaczyńskiego, w którą skręciliśmy z alei George’a Busha, syna ojca. Ale w każdym reportażu, jaki o Gruzji czytałem, zawsze w pewnym momencie pojawiał się taksiarz o imieniu Zurab. No, ale ten się naprawdę nazywał Zurab.

– Nu da – powiedział Kicki, kładąc palec na usta i zerkając na mnie wymownie – ubiły. Będzie jakaś zniżka? Skidka budzie? Dla pieredstawicieli chrobrawo polskawo naroda? Odwiecznego sajuznika chrobrych Gruzinów?
– Kakaja, blja, skidka – powiedział zaskoczony Zurab taryfiarz, w lusterko zerkając. – Szto ty, blja, s uma saszoł, gałowu patieriał ili szto. Ty by, blja, szto-to bolsze dienieg dał, a nie skidku choczesz.
– Nasz prezydient – Kicki dumnie pierś wypiął i okiem próbował jakoś błysnąć do lusterka – waszu, kurwa, stranu przed najeźdźcą spasił, panimajesz pan, a pan nie choczesz, kurwa, tych paru lari spuścić?

Zurab długo mu patrzył w to oko w lusterku. Aż się bałem, że wyrżnie w coś na drodze. Bo wszystkie inne Zuraby pruły tu jak pochrzanione tymi swoimi bitymi audikami i oplami.

– Kurwa, da? – powtórzył po chwili Zurab. – Spasił, nachuj. Prilietieł i ulietieł, tolko Russkich razdrażył, a my zdjes astalis. Sarkozy wsju rabotu zdiełał. Tricat’ lari dawaj, ty, Paljak, kurwa.
– Ale panie ładny…
– Diengi dawaj. Tricat’.
– Kurwa…
– Ty sam kurwa. Dawaj.

Zapłaciliśmy, wysiedliśmy, wzięliśmy plecaki, a Zarub pyrknął rurą i odjechał. Zostaliśmy w nieskatalizowanym obłoczku.

– No – powiedziałem – toś załatwił.
– Ale stary – tłumaczył się Kicki – no mówię ci, że tu Lech Kaczyński superstar, tylko ten cały Zurab jakiś z dupy urwany był. Ale to wyjątek, rozumiesz. Mówię ci, że Polaków tu kochają i nie ma to tamto. Chuja we wsi nie ma. Tylko się trzeba powoływać na dziedzictwo Lecha Kaczyńskiego i heja.
– No to żeś się powołał.
– Oj bo ten to jakiś dzik był – tłumaczył Kicki, zakładając plecak – kurwa, niewdzięczny chuj i tyle. Zurabi fiut.

Zurab taksówkarz zostawił nas na rozpiżdżonej we wszystkie strony świata uliczce, na której nie było ani asfaltu, ani oświetlenia. Przyświecając sobie komórkami znaleźliśmy wejście do kamienicy, w której miał się mieścić hostel.

– Jezu – powiedziałem – jak w horrorze.

No bo było jak w horrorze. Wszystko dokumentnie rozpieprzone. Portyk, kamienny jakiś gad wykuty w czymś w rodzaju gipsu przy frontonie, schody na górę. Wspinaliśmy się na schody i wydawało nam się, że cała kamienica za chwilę rozpadnie się na cząstki elementarne, a my razem z nią.

Zapukaliśmy do drzwi. Szerokich, dwuskrzydłowych, malowanych na czarno. W ćwierkającym i bzykającym świetle z migoczącej żarówki widać było na nich grube pacnięcia pędzla. Otworzyła chuda kobieta ubrana na czarno. Wpuściła nas do środka.

– Tylko pamiętaj – powiedział mi Kicki – jak będą mówili o zamachu, to nie zaprzeczaj.

 

*

Na ścianie hostelu wisiało oprawione zdjęcie Lecha Kaczyńskiego i Marii Kaczyńskiej. Na zdjęciu powieszony był różaniec. Nad tym wszystkim wisiała polska i gruzińska flaga. Pełno było też innych flag, ale narody wybrane dwa tylko były na świecie. A w hostelu to już w ogóle był jeden naród wybrany. Nasz, malowany. Byli jacyś Niemce, byli Francuzy, Szwedzi-pludraki, ale Polaków było najwięcej.

Chuda kobieta miała na imię Nino, jej mąż też się, cholera, nazywał Zurab, i razem z kilkorgiem dorosłych dzieci prowadzili ten hostel. Pomiędzy obsługą a Polakami coraz to wybuchał dialog, prowadzony – cóż począć – po rosyjsku. „Zabili! Ano zabili! Modlimy się tu do niego, modlimy! Módlcie się, i my się modlimy. Wielki był człowiek, wielki. Uratował, uratował. To co, będzie jakaś zniżka? Zniżki to nie, ale jak będziecie w Polsce, to powiedzcie znajomym, że jest tu taki jeden hostel, taki kawałek Polski prawdziwej, w której to Polaka uszanują”.

Nam też Nino powiedziała, że zabili, my powiedzieliśmy, że zabili, dostaliśmy pokój niedaleko łazienki i klucz do tego pokoju. W głównym hallu odbywało się picie wódki, podczas to którego picia wódki syn Zuraba i Nino, też chudy, czarniawy, ospowaty, opowiadał, jak to zabili i jak to u nich w Gruzji Polaków kochają. Młodzi Polacy, przy dreadach i w trekach, siedzieli wokół syna zurabiego, który tylko oczkami łypał dookoła, i słuchali z ust jego spływającej pieśni słodkiej na cześć ich Ojczyzny Wolnej Racz Nam Zwrócić Panie Jezu Wszechmogący W Chwale Boga Ojca Amen, której to pieśni wcześniej nigdy nie słyszeli, bo zawsze głównie na świecie, w Anglii, u Niemca, u Czecha i Kroata nawet jest tak, że Polak to tylko Polak i niewiele więcej, i teraz w ich duszach i sercach dokonywała się przemiana wódczana mówiąca, że ten cały Lech Kaczyński to jednak był w sumie równy ziomacha, a Kaczyńska Maria nawet sympatyczna na tym zdjęciu różańcem okolonym. A syn zurabi mówił o zamachu, i o tym, jakby to Gruzini poszli wszyscy razem na Smoleńsk i na Moskwę, i w ogóle by w unię z Polską weszli jak Litwa jaka, tyle, że są daleko i jest ich trochę jednak za mało, więc nie wejdą, ale żeby nie ustawać w wysiłkach, żeby ducha nie gasić, tylko żeby głosić, głosić nowinę, że w dalekim Tbilisi jest kawałek ziemi, tej ziemi, polskiej ziemi, na której zawsze będą mile widziani, tani nocleg, możliwość przechowania bagażu po czekaucie i dogodne położenie. I spazmy wzruszenia wstrząsały tą Polonią podróżną, plecakową, trekowo-polarową, grzejącą wódę z kubków po herbacie, jeżdżącą po zielonej prowincji gruzińskiej w poszukiwaniu czaczy i mądrości dziadków o jednym zębie złotym, a drugim, że go wcale nie ma.

I myśmy też tam bili, wódkę, wino pili, o zamachu mówili, o zniżkę prosili, zniżki nam nie dali co prawda, ale zapewnili o wiecznej przyjaźni pomiędzy narodem polskim i gruzińskim, którą to przyjaźń przypieczętowaliśmy zapłakanym misiem przy ściśniętych gardłach. Piliśmy za Kryptę Srebrnych Dzwonów.

 

*

Na drugi dzień, skacowani, poszliśmy w miasto. Było zapyziałe, ale nic w tym zapyzieniu sowieckiego nie było; było zapyziałe, ale zapyzieniem Bałkanów raczej, niż zapyzieniem sowieckim, które zawsze przytłacza tym swoim czarnym, siadającym na duszy, osadem. A tu – nie. Tu był odruch zachodni, tu było bliżej – i ludziom, i modzie, i przestrzeni – do Krakowa niż do Charkowa, do Gdańska niż do Briańska, do Nowego Sadu, niż do Nowogradu. I tak szliśmy, szliśmy, szliśmy, tu kawa, tam winko na klinersa, tu chinkali, tam charczo, ażeśmy doszli do prospektu Rustaweliego, który to prospekt wczoraj wieczorem wszyscy Polacy familiarnie Rustawelakiem zwali – to my też tak zaczęliśmy go zwać.

Idziemy tym Rustawelakiem, idziemy, mijamy ulicznych galerię obrazów, mijamy smutnych i uduchowionych artystów brodatych, szlugi jarających, aż naraz patrzymy – Lech Kaczyński. Na płótnie. Jak żywy to może i nie, jakiś taki – na twarzy dziwny, ale widać: on to. A i artysta przy nim jakiś ze dwa razy bardziej uduchowiony niż inni, jakiś trzy razy bardziej posępny, a wzrok jego kędy błądzi – pytać się nie godzi.

No, ale sam obraz – palce lizać. Kod da Vinci: symbol na symbolu i symbolem pogania. Bo twarz prezydenta jak balonik unosiła się nad wrakiem rozbitego tupolewa, z którego to wraku wypływały duchy. Ludzi, ale ci ludzie mieli klucze zamiast głów. Nad głową Lecha Kaczyńskiego unosiła się w powietrzu czarna kostka. Na jednym z boków tej kostki widniała dziurka od klucza, a na innych – czerwone znaki zapytania.

– Gospodin – zapytałem artysty, który zmierzwił sobie szybko brodę i luknął na mnie z taką głębią czarnych oczu, że zobaczyłem w nich prehistorię, dinozaury i wielkie paprocie. – Gospodin, eto prekrasne. Skolko?
– A wy Paljak? – Upewnił się artysta.
– No Polak.
– To dwiesti pietdiesiat lari.
– Drogo!
– Kak daroga! – Warknął z głębi brody artysta. – Nacjonalnyj gieroj Liech Kaczynskij, bieri, dwiesti dawaj i wsio.
– Drogo.
– Kak daroga, zdies – smatri – pokazał na duchy i kostkę – metafizyka. Zagadka. Szarada. Enigma. Wsjo jest.
– A szto tam w tej kostce jest? – Zainteresowałem się.
– Drug – artysta klepnął mnie po plecach – brat moj, Paljak. Kupi kartinu. Na stienu powiesi. Na krzesło siedi. W kartinu smatri. Tak wraz pajmiosz, szto w kostoczkie.
– A kak eta było w dwa tysiacz wasmom – spytałem – jak Kaczyński przyjechał?
– Płocha było, a on, gieroj, Gruzju spasił. No, bieri, niedaroga.
– Kak spasił? – Spytałem.
– Nu, blja, spasił, i wsjo. Bieri.
– A Kaczynskawo ubili, da? – Zapytałem.
– A ty szto – zaperzył się – iz FSB, ili szto. Bieriosz kartinu ili idi, guljaj, dawaj, da swidania. Bieriosz?
– Daroga.
– Tak da swidania. Guljaj! – Machnął ręką.

Pagulałem.

 

*

Parę dni później siedzieliśmy w ogródku knajpki w Signahi. To był koniec znanego świata. Siedzieliśmy na szczycie wyżyny, która mocno spływała w dół. W dole widać było wszystko, jak na mapie – kilkadziesiąt kilometrów. A dalej wznosił się Kaukaz. Wyrywał nagle z tej równiny w dole, wystrzeliwał w zasadzie. Nie zaczynał się jakimś kaukaskim Podhalem – po prostu: wykurwiał w niebo jak rakieta, od razu na kilka kilometrów w górę. Przypominał mur z Gry o Tron. Tym bardziej, że za nim była już Rosja. Dagestan konkretnie.

– Mordor – usłyszeliśmy przytłumiony głos od stolika obok, i to słowo „Mordor” wypowiedziane było z polskim akcentem.
– Mordor tam jest – tłumaczył partnerce tęgawy facet o krótko przystrzyżonych włosach, na twarzy zmarsowacony. Pokazywał na Kaukaz, a raczej – na to, co tam za Kaukazem. – A tu jest – mówił – Śródziemie. Ja tu się dobrze czuję, dobrze.
– Ty – powiedziałem do Kickiego – on to!
– Kto? Kto? – Wyciągał szyję Kicki.
– No kurwa – mówiłem – Kicu, nie poznajesz?
– Bo widzisz, Barbaro – kontynuował tymczasem ten od Mordoru – z tą całą sprawą to jest trochę jak ze zbawicielem, z mesjaszem, który przyszedł. Umarł, rozumiesz, jeden – a hop! Oto jest, i żyje między nami, w wyborach kandyduje na prezydenta i premiera. Niby nie ten sam, ale taki sam przecież! Umarł – a żyje! Nie ma go – a z nami jest! I dziwisz się, że ludu tyle ciągnie za sobą…
– Bóg daj – szepnęła Barbara.
– Aaa – zajarzył Kicki, zerkając przez ramię znad chinkali i piwa – Pociupiński!
– No – powiedziałem. – Ten z portalu nierzucimziemiskadnaszrod.pl.
– O kurwa – rzucił Kicki. – No, no.
– No – odpowiedziałem.
– Byś się go tu spodziewał? – Spytał Kicki.
– W sumie – powiedziałem po namyśle. – To gdzie, jak nie tutaj.
– No – zgodził się Kicki.

Żuliśmy chinkali, patrzyliśmy na Śródziemie oddzielone od Mordoru murem z innej niby trochę bajki, ale bez przesady z tą innością, i przysłuchiwaliśmy się leniwie toczonej przez Pociupińskiego i Barbarę rozmowie, która, notabene, miała się już ku końcowi.

– Zaplatit choczu – powiedział z ruska po nie wiadomo jakiemu redaktor Pociupiński do kelnera, a gdy mu kelner przyniósł rachunek, to aż Pociupiński zaświstał. Barbara zerknęła mu przez rękę:
– No – powiedziała – nieźle za widoczek ładny se policzyli.

Zachichotaliśmy z Kickim.

– Panie – przywołał Pociupiński kelnera – eto nie za dużo?
– Szto? – Spytał sucho kelner, głosem nic dobrego nie wróżącym. W dupie miał kelnerską giętką mydłkowatość, tu jeszcze ta moda nie doszła. Wyglądał, jakby w razie czego był gotów wyjąć spod kamizelki kindżały i siekać na oślep, rycząc tylko wśród fontann tryskającej juchy.
– Nu – powiedział Pociupiński – bolszo. Za mnogo. Darogo.
– Kak darogo – słowa się wyciskały z ust kelnera jak z ciasnej tubki. – Szto darogo.
– Panie – Pociupiński spróbował inaczej. – Patrz pan. Ja Paljak. Panimajesz pan?
– Da – powiedział kelner.
– No, to patrz pan. My sojuszniki. Friendy, panimajesz?
– Panimaju.
– Nasz priezidient was uratował, panimajesz? Kaczynskij? – mówił Pociupiński. – A jewo Ruskie ubiły, kojarzysz? A ja stoju na straży jewo pamięci. Ja redaktiur – Pociupiński wyjął legitymację prasową. – Ja piszu, szto on charoszewo dla Gruzji zdjełał. Rozumiesz? Kaczynskij, Sakartwelo, gaumardżos.
– Gaumardżos – odpowiedział kelner z wyrazem twarzy nie rokującym specjalnych nadziei – no ja niczewo nie paniał. Platitie, pażałsta.

Pociupiński powarczał, powarczał, popsioczył, wyjął pieniądze z portfela, dopilnował, żeby kelner nie wziął sobie ani grosza napiwku, wziął Barbarę pod pachę i poszedł.

My siedzieliśmy jeszcze chwilę, ale i na nas przyszedł czas płacenia rachunku. Kelner przyniósł, obejrzeliśmy go sobie z Kickim z rozszerzonymi ze zdumienia oczami.

– Skolko to ma być? – Spytał Kicki podtykając napiwek kelnerowi pod nos. Kelner, dopiero teraz zauważyłem, nosił na piersi plakietkę z imieniem. Zurab.
– Drug, Zurab – powiedziałem, pokazując palcem w stronę Mordoru. – Ty nie znajesz, szto nam prezidienta ubili?

• • •

Więcej o książce Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian Ziemowita Szczerka w katalogu wydawniczym Korporacji Ha!art

Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian w naszej księgarni internetowej

• • •

Czytaj także:

• • •

Zobacz także:

• • •

Ziemowit Szczerek – dziennikarz portalu Interia.pl, współpracuje z „Nową Europą Wschodnią”, autor opowiadań publikowanych m.in. w „Lampie”, „Studium”, „Opowiadaniach” i E-splocie oraz współautor wydanej w 2010 r. książki pt. „Paczka radomskich”. Pisze doktorat z politologii, zajmuje się wschodem Europy i dziwactwami geopolitycznymi, historycznymi i kulturowymi. Jeździ po dziwnych miejscach i o tym pisze. Ostatnio najbardziej inspiruje go gonzo i literatura / dziennikarstwo podróżnicze.

Online za darmo

ha-art-55-3-2016
Numer specjalny: DANK MEMES

Ha!art 55 3/2016

Numer specjalny: DANK MEMES W środeczku: Ahus, Mateusz Anczykowski, Cichy Nabiau, Cipasek, Czarno-biały Pag, Ewa Kaleta, Princ polo, Top Mem, Przemysław...Więcej...
literatura-polska-po-1989-roku-w-swietle-teorii-pierre-a-bourdieu
Nadrzędnym celem projektu był naukowy opis dwudziestu pięciu lat rozwoju pola literackiego w Polsce (1989–2014) i zachowań jego głównych aktorów (pisarzy...Więcej...
bletka-z-balustrady
Bletka z balustrady to ciąg zdarzeń komponujący cyfrowy wiersz. Algorytm opiera się na ramie syntaktycznej utworu Noga Tadeusza Peipera, z którego zostały...Więcej...
rekopis-znaleziony-w-saragossie-adaptacja-sieciowa
Dzięki umieszczeniu arcymistrzowskiej prozy hrabiego Potockiego w cyfrowym otoczeniu, czytelnik otrzymuje gwarancję świeżej i pełnej przygód lektury....Więcej...

Czasopismo

ha-art-59-3-2017

Ha!art 59 3/2017

Literatura amerykańska XX i XXI wieku, o której nie mieliście pojęcia Autorki i autorzy numeru: Sandy Baldwin, Charles Olson, Piotr Marecki, Araki Yasusada, Shiv Kotecha, Lawrence Giffin, Kenneth...
Projekt Petronela Sztela      Realizacja realis

Nasz serwis używa plików cookies do prawidłowego działania strony. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej. Więcej informacji udostępniamy w naszej polityce prywatności.

Zgadzam się na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information