|
Kuba Mikurda i Michał Oleszczyk (autorzy Kina wykolejonego. Rozmów z Guyem Maddinem, Kraków 2009) odbyli w grudniu 2009 roku cykl rozmów ze Stephenem i Timothym Quayami, omawiając kolejne filmy w ich dorobku, pytając o inspiracje filmowe, literackie, malarskie i muzyczne. Wywiady Mikurdy i Oleszczyka uzupełniają eseje krytyczne m.in. Petera Greenawaya, Guya Maddina, Piotra Dumały, Marcina Giżyckiego, Michaela Brooke’a, Jakuba Momro i Adriany Prodeus.
|
|
Laura Mulvey jest jedną z najbardziej znanych współczesnych teoretyczek filmu. Jej najsłynniejszy tekst, Przyjemność wzrokowa i kino narracyjne (1975), łączący psychoanalityczną refleksję nad kinem z krytyką feministyczną należy do ścisłego kanonu myśli teoretyczno-filmowej. W Polsce Mulvey pozostaje autorką niemal nieznaną, mimo jej obszernego dorobku, znacznie wykraczającego poza wątki poruszone w Przyjemności wzrokowej.
|
|
Książka Dzieje grzechu stanowi bezcenny przewodnik po surrealistycznej terra incognita, której zarysy autorzy zbioru rozpoznają w filmach Wojciecha Jerzego Hasa, Waleriana Borowczyka, Andrzeja Żuławskiego, Romana Polańskiego, Jana Lenicy, Piotra Szulkina, Grzegorza Królikiewicza, Lecha Majewskiego, Tadeusza Konwickiego i innych twórców. Redaktorzy książki wraz z zaproszonymi autorami podjęli się próby zrekonstruowania tradycji surrealistycznej w kinie polskim.
|
|
W książce spotykają się dwie perspektywy — autorów zachodnich, którzy „odkrywają” dla siebie turecką kinematografię oraz autorów tureckich, starających się opisać ją na nowo. Artykuły dotykają relacji społecznych (ze szczególnym uwzględnieniem figury kobiety, dziecka i ojca/męża), przemian religii i kultury pod wpływem industrializacji i westernizacji, opozycji prowincji i metropolii, obecności historii i polityki. Pokazują, w jaki sposób nowe kino tureckie reinterpretuje klasyczne gatunki, starają się określić jego stylistyczną specyfikę, poszukują autorskich poetyk.
|
|
W swoich analizach Królikiewicz sytuuje Godarda w zawrotnej ilości kontekstów, od Claude’a Levi-Straussa i Carla Gustava Junga po współczesną fizykę, cybernetykę i hipnozę. Autor co krok funduje czytelnikowi zaskakujące wnioski, intelektualne krótkie spięcia i twórcze rozbiórki. Praktyka filmowa pozwala Królikiewiczowi na głęboką i szczegółową analizę nawet krótkich sekwencji czy audiowizualnych detali. Analizy Godarda autorstwa Królikiewicza wyróżniają się nie tylko na tle polskiej literatury przedmiotu, ale i — ogromnego przecież — dorobku „Godard studies”.
|
|
|
Bycie wizjonerem kina oznacza w przypadku Godarda nie tylko tworzenie filmów z dala od zastanych schematów i rewolucjonizowanie języka kinowego na wszystkich jego poziomach. To także refleksja teoretyczna obejmująca filozofię obrazu, historię kina, koncepcję realizmu, itd. Książka Godard. Pasaże gromadzi w jednej, fragmentarycznej całości wypowiedzi reżysera, komentarze do jego twórczości oraz przekrojowe refleksje na temat różnych wątków jego pracy. Inspirowana Pasażami Benjamina książka ta ma być montażem myśli, narracji i problemów (...)
|
|
"Jakie jest kino Godarda? To częściowo poezja, częściowo dziennikarstwo, częściowo filozofia. Najwięcej jest w nim poezji, sztuki o ambicji zawarcia wszystkiego w jednej „kropli”: dania świadectwa różnym aspektom ludzkiego doświadczenia, wychwytując jednak to, co w nim istotne, i przedstawiając to w sposób eliptyczny. Oznacza to, że widz filmów Godarda musi włożyć znaczny wysiłek, by zrekonstruować czy skonstruować ich znaczenie. Powinno się to jednak opłacić — bez znajomości filmów Godarda nie możemy bowiem mówić, że znamy europejskie czy światowe kino (...)"
|
|
Tom pod redakcją Tadeusza Lubelskiego i Macieja Stroińskiego wpisuje się w coraz wyraźniejszy nurt refleksji filmoznawczej dociekającej narodowej specyfiki kina, sytuującej kinematografie narodowe na tle historii, przemian społecznych, życia umysłowego czy szeroko rozumianych dziejów kultury danego narodu. W takim ujęciu, jakby wbrew tezom o „globalnej wiosce” i makdonaldyzacji kultury, kinematografia jawi się jako dokument określonego czasu i miejsca (...)
|
|
"Nie tylko Bollywood" to pierwsza książka poświęcona kinu indyjskiemu opublikowana w Polsce. Autorzy przybliżają czytelnikom historię oraz artystyczne i dystrybucyjne osiągnięcia tej z pozoru odległej geograficznie i kulturowo kinematografii, która w ostatnich latach cieszy się w Polsce i na całym świecie coraz większą popularnością. Wychodzą od Bollywoodu - filmowego zagłębia w Bombaju, indyjskiej "fabryki snów" i kolebki największych gwiazd, takich jak Shah Rukh Khan, Kajol, (...)
|
|

Piotr Dumała to bez wątpienia jeden z najciekawszych - i najbardziej rozpoznawalnych na świecie - artystów polskiego kina. Jest autorem kilkunastu filmów animowanych, które przyniosły mu wiele prestiżowych nagród na festiwalach w kraju i za granicą. Niebawem wejdzie na ekrany kin jego pierwszy pełnometrażowy film fabularny, zatytułowany "Las". W filmach animowanych posługuje się tradycyjną kreską (m.in. "Czarny Kapturek", "Nerwowe życie kosmosu"), a także - wymyśloną przez siebie - techniką płytek gipsowych (m.in.. "Łagodna", "Ściany", "Franz Kafka", "Zbrodnia i kara"). Oryginalność plastyczna, jej znakomite zespolenie ze ścieżką dźwiękową, precyzja w najdrobniejszym detalu, a zwłaszcza umiejętność atrakcyjnego przeniesienia na ekran skomplikowanych treści to główne wyznaczniki jego kina.
|
|