Michał Sowiński

Pośród współczesnych filozofek i filozofów niewiele jest postaci pokroju Judith Butler – i nie chodzi tu jedynie o niezwykłą żywiołowość intelektualną czy dokładność wyrażania myśli, ale przede wszystkim o czujność i uważność w obserwowaniu współczesnego świata. Zapiski o performatywnej teorii zgromadzeń – książka po raz pierwszy wydana w USA w 2015 roku – to kolejny przykład tego, że amerykańska profesorka nie wikła się w czcze akademickie dyskusje.

Michał Wieczorek

Im więcej się człowiek napoci nad tekstem, nawysyła do przybytków małych lub dużych, tym większa szansa, że gdzieś go przyjmą – przynajmniej tak się autorowi wydaje. Wysyła więc i czeka, odbywa rozmowę, którą dokładnie relacjonuje. I tutaj zaczyna się głośny problem z urynkowieniem literatury oraz – ten nieco bardziej ukryty, lecz równie ważny – z ego początkującej autorki.

Wiesławiec deluxe

W szóstej godzinie pracy, czwartego dnia infekcji o nieznanym podłożu, Justyna wywraca się z gulgotem, razem z krzesłem, na posadzkę hipermarketu obok kasy numer 9 i wpada w silne drgawki. Przerażony klient, 62-letni rencista z drugą grupą inwalidzką, pochyla się nad bulgoczącą kasjerką, która w międzyczasie oddaje mocz i stolec do założonego prewencyjnie pampersa. Rencista próbuje reanimacji metodą znaną mu z lekcji przysposobienia obronnego.

Anna Fiałkowska

Zacząć można od tego, że Polska to biedny kraj. Biedny nie tylko w ekonomicznym tego słowa znaczeniu. Biedny, bo nikt się tutaj nie cieszy się z czegokolwiek, a jak już się cieszy, to zazwyczaj z cudzej krzywdy. Uuu, jaka dołująca wizja, pani Anno, przecież wcale tak nie jest. Założyć jednak trzeba, przynajmniej na czas czytania tego tekstu, że tak właśnie jest. Że nie jest wesoło, a przygnębiająco, stawki za godzinę są niskie, pogoda niesprzyjająca.

Aldona Kopkiewicz

Pan minister nieustannie powraca do aktualnych statystyk i wrzuca je do sieci bez żadnego komentarza. Żąda jedynie faktów. Tak, jakby nie mógł się od nich uwolnić, jakby nękało go poczucie, że gdzieś w tych raportach znajdzie odpowiedź, choć pewnie sam nie wie, jakie pytanie rozbrzmiewa w jego udręczonej duszy. W dzisiejszym świecie tylko cyfry gwarantują prawdziwą informację, a dane stanowią niepodważalną wiedzę o rzeczywistości.

Gabriel Krawczyk

Stworzenie cyborga w Ghost in the Shell budzi skojarzenie z procesem rękodzielniczym, nie stoi jednak na przeszkodzie pytaniu o automatyzację tego rodzaju biologicznej reprodukcji. Wkrótce konstatujemy, że mózg należał do ofiary wypadku. Skojarzenie fabryki z ludzkim łonem oraz skojarzenie procesu produkcji z porodem zastępuje wtedy myśl o wiele upiorniejsza: oglądaliśmy nie narodziny, a budzenie żywego trupa; nie łono, a futurystyczne zamczysko Frankensteina.

Dominika Dymińska

W Polsce wciąż dominuje dyskurs obciążający edukację seksualną winą za przedwczesne ciąże i niebezpieczne zachowania seksualne, absolutnie nie rozpatrując jej samej jako remedium na te, spowodowane prawdopodobnie jej brakiem, okoliczności. Większość badań dotyczących edukacji seksualnej dowodzi, że skutkuje ona opóźnieniem inicjacji seksualnej, zmniejszeniem częstotliwości kontaktów seksualnych oraz liczby partnerów, a także stosowaniem skuteczniejszych zachowań prewencyjnych.

Paweł Kaczmarski

Problem Bound nie polega więc na tym, że wykracza poza granice naszego rozumienia „gry”, wręcz przeciwnie: główną porażką Staniszewskiego wydaje się właśnie to, że Bound tego rozumienia w ogóle nie zmienia, tkwiąc ostatecznie mocno w rozpoznawalnym gatunku, rozpoznawalnej konwencji. Falkowska twierdzi, że autor używa określeń gra, niegra i gra-doświadczenie wymiennie, ponieważ świadom jest „niejasnego statusu” swojego dzieła. Problem jednak w tym, że status Bound w ogóle nie jest niejasny.

Stroix

Agata Duda-Gracz jest i piękna, i utalentowana – ja się tak nie bawię! Proszę się zdecydować. Ja na przykład jestem tylko piękny. A ta i napisze, i ubierze, i udekoruje, i zrobi z aktorami, że będą mieć ciastko i będą jeść ciastko, i sama się odstawi na premierę tak, że majtki przez głowę: black velvet od szyi po ziemię. Umieć pisać, ale jeszcze umieć włożyć to aktorom w usta – nie za dużo dobrego? Oczywiście tylko się droczę, I know a good show when I see one.

Projekt Petronela Sztela      Realizacja realis

Nasz serwis używa plików cookies do prawidłowego działania strony. Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej. Więcej informacji udostępniamy w naszej polityce prywatności.

Zgadzam się na użycie plików cookies.

EU Cookie Directive Module Information