"Proza Adama Wiedemanna pod koniec ubiegłego stulecia odświeżała poetykę oczywizmu, czyli sure-realizmu. W "Scenach łóżkowych" Adam posługuje się sure-realizmem onirycznym: we śnie oczywiste jest wszystko, co nierzeczywiste. Autor sprawia wrażenie, jakby posiadł umiejętność zapisywania snów w postaci krynicznej, niezmąconej świadomością przebudzenia. W dodatku wciąż się przez sen uśmiecha, i jest to uśmiech szczególnie zaraźliwy.
Jakże piękny musi być mózg, który wygenerował w stanie spoczynku takie historie? Dla mnie Adam Wiedemann mógłby w ogóle nie wychodzić z łóżka."

Wojciech Kuczok

Alina - córka pastora, wychowywana w duchu protestanckiego umiłowania porządku, ale zarazem - indywidualnego podejścia do spraw tak wiary, jak życia, przedkładająca namysł własny nad bezrefleksyjne poddanie się autorytetom i normom, sprawia wrażenie kobiety, która nie lęka się wyzwań stawianych przez życie. Ale tylko do czasu, gdy na jej drodze pojawia się Anka. Spotkanie młodej ambitnej nauczycielki i zwariowanej charyzmatycznej uczennicy liceum może przerodzić się bądź to w ostry konflikt, bądź w beznadziejną miłość. Miłość, przeciw której występują normy obyczajowe, wątpliwości moralne, rodzinne przekonania, wreszcie - zwykła mieszczańska zaściankowość. Głupiec to w talii kart Tarota człowiek, który znalazł się nad przepaścią i jedyną rzeczą, która może go ocalić, jest bezgraniczna wiara w to, że potrafi chodzić po powietrzu.

"Paradoksalnie, tak masowe i kontrowersyjne zjawisko, jakim jest autostop, nie doczekało się dotąd w naszym kraju żadnego opracowania. Zaprzepaszczone zostały potężne archiwa Biura Autostopu, nie powstanie więc nigdy solidna praca naukowa na ten temat. Być może to dobrze, bo cały urok omawianej kwestii polega na czymś mało uchwytnym. Książka jest mozaiką wspomnień, relacji i fotografii zebranych po to, by ocalić "opowieści z drogi", historie, które zostały wielokrotnie opowiedziane, lecz nigdy nie zapisane. (...)"

Teksty Dzbana powstały w latach 1994-1998 w Szczecinie i były drukowane w artzinie "Dentro" kserowanym w nakładzie 11 egz. dla kilkunastu znajomych artysty/artystki. Po 1998 roku trafiły do sieci, gdzie zdobyły sobie prawdziwą popularność. Opowiastki o Alince, Obcym w polskiej wersji, Świetlickim stały się kultowe i były czytane przez tysiące internautów. Nie interesowało to zupełnie Dzbana, który w poszukiwaniu halucynogennych żabek udał się do Brazylii (niedawno wrócił do Polski).

"Przerażająco dojrzały a zarazem frywolny debiut Jasia Kapeli zapowiada podniesienie poprzeczki dla młodych poetów polskich o co najmniej świetlny rok. Nie pamiętam książki, po której byłbym pewien, że mamy do czynienia z zupełnie nową jakością w poezji. Jeśli co jakiś czas przyjść musi moment przesilenia, wyczerpywania się zastanych dykcji i oczekiwania na przełom, to z całą pewnością moment ten następuje właśnie teraz. Kapeli udaje się to, co nie udawało się żadnemu z autorów penetrujących rejony konfesji - uwolnienie się od taniego barbarzyństwa, nachalnego powtarzania tych samych banalnych gestów, przemierzania utartych szlaków personalizmu, nanoszonych w tym zimnym kraju przez prawie dwadzieścia lat na karty brulionów i postbrulionów. Po prostu zajebiście świeża, nowoczesna i kurewsko dobra poezja."

Igor Stokfiszewski