""Utwór o Matce i Ojczyźnie" Bożeny Keff dotyczy ideału i konkretu, ideałów matki i córki oraz ich praktycznych realizacji, ideału ofiarnictwa oraz przetrwania, ukrytej bezwzględności tych, którzy byli ofiarami i przetrwali, a wreszcie konceptu przekraczającego zwykłą państwowość, czyli ideału ojczyzny, na którą, jak uczą tego dziewiętnastowieczne nacjonalizmy, składa się ziemia i krew. Zamiarem Keff było stworzenie utworu, który podobnie jak "Maus" przełamywałby granice formalne, a do tego stawiałby w narracyjnym centrum nie przedstawiciela bądź przedstawicielkę pokolenia, które przeżyło Holokaust, lecz ich już dorosłe dziecko."

Z posłowia Marii Janion i Izabeli Filipiak

"Nieszczęśni" (tłum. K. Bazarnik) to najgłośniejsza książka Johnsona, radykalniejsza w formie od "Gry w klasy" Cortázara. Interaktywna powieść, złożona z luźnych, nienumerowanych arkuszy ukrytych w pudełku, otwiera przed czytelnikami tajemnice umysłu bohatera. Ścieżki przeszłości i teraźniejszości, splątane w labiryncie miasta, wiodą go nie tylko na stadion piłkarski, ale i w głąb pamięci - do wspomnień o zmarłym na raka przyjacielu i pierwszej wielkiej miłości.

Profesora medycyny, ucznia liceum, pracownika telefonu zaufania i niedoszłego księdza łączą dwie rzeczy. Są gejami. Mieszkają w Polsce. Dominika Buczak i Mike Urbaniak rozmawiają z kilkunastoma mężczyznami próbując odnaleźć w ich losach paralele.

Tom autorstwa Ewy Toniak ma charakter interdyscyplinarny. Autorka proponuje wyprawę do epoki socrealizmu, Polski lat 50. oglądanej z perspektywy gender. Analizując różne teksty kultury (dzieła sztuki, utwory literackie, teksty programowe, filmy, kroniki filmowe, fotosy, artykuły i ilustracje w prasie, modę itd.) zastanawia się nad realną i symboliczną obecnością kobiet w sferze publicznej około 1950 roku, sposobami kodyfikacji kobiecego (i męskiego) ciała, wizerunkami (typami) postaci kobiet w sztuce socrealizmu (jak np. alegorie Pracy) i miejscem czy też brakiem miejsca dla kobiecego pożądania w ówczesnej literaturze i sztuce.

Hubert Czerepok, mistyfikator i artysta, znany z subwersyjnych akcji wprowadzających widzów i świat sztuki w stan permanentnego zdumienia i niepewności postanowił w roku 2008 codziennie serwować nam nową dawkę kontrolowanego dyskomfortu. Stworzył "Kalendarz Niepokoju", prosty kalendarz ścienny ze zrywanymi kartkami. Wizualnie imituje on klasyczne kalendarze, które do dzisiaj można spotkać na ścianach w wielu polskich domach - zwłaszcza w małych miasteczkach i na polskich wsiach. Te kalendarze oprócz standardowych informacji o kolejnych dniach roku i imieninach, zawierają różnego rodzaju przepisy kulinarne, porady, ciekawostki ze świata natury i techniki.